Bemoedigende woorden: het varken schilderen
![het schilderen van het varkenbeeld words of encouragement painting the pig image](/wp-content/uploads/2021/02/painting-the-pig-image-1024x768.jpg)
van Antonius Cordasco
Ik merkte dat ik er vandaag aan dacht om het varken te schilderen.
Een grenen plank van 2 x 12 inch, bekend als boeiboord, vormt het uiteinde van de plafondbalken voor de kleine overhang van de aanbouw uit de jaren vijftig van onze koloniale stenen boerderij. In de beginperiode bevatte het de regengoot en een schijnwerper. De goot is nu half verdwenen, het resterende segment heeft geen eindkap en een groot, onbeschermd deel van het boeiboord is verrot en weggevallen. Dat het dashboard zo in verval kon raken bij een huis dat ik minutieus heb hersteld tot de authenticiteit van vóór de Revolutionaire Oorlog, weerspiegelt mijn huidige mentale toestand. Drie jaar lang omgaan met de grimmige realiteit van de FTD van mijn vrouw heeft me weinig motivatie gegeven. Wanneer ik probeer de taak aan te gaan, zorgt de overweldiging ervoor dat ik in plaats daarvan ‘het varken schilder’.
De uitdrukking 'schilder het varken' is afkomstig van een studievriendin, wier huisgenoot, wanneer ze met een intimiderende werkdruk werd geconfronteerd, haar kunstbenodigdheden en haar spaarvarken tevoorschijn haalde en zich in plaats daarvan verdiepte in het schilderen van het varken. Mijn vriendin, in navolging van haar huisgenoot, begon ook met het schilderen van het varken als ze overweldigd werd. In mijn geval is het varken denkbeeldig en symbolisch geschilderd door inactiviteit.
De natuur lijkt van menselijke verwaarlozing te houden. Afgelopen voorjaar besloot een merel dat de verrotte opening in het boeiboord een ideaal leefgebied zou zijn. In eerste instantie hoorde ik alleen de vroege voorbereidingen van de merel, maar al snel betrapte ik haar op heterdaad (of beter gezegd: geelvoetig) en verdween diep in de dakrand van de overhang met stro en twijgen om haar nest te bouwen.
Uiteindelijk greep ik de gelegenheid aan, voorbereid om me te verdedigen tegen de invasie van mijn huis. Als ik maar acht had geslagen op het advies dat een botenbouwer mij ooit gaf – “Als je geen tijd hebt om het werk goed te doen, moet je tijd vrijmaken om het werk twee keer te doen” – had ik mezelf misschien een hoop geld kunnen besparen. probleem. Maar hoewel het mij aan tijd en verlangen ontbrak om het te doen, verkoos ik het uitzetten van de vogel boven het schilderen van het varken.
Voor mijn eerste poging niette ik een stukje overgebleven kippengaas over de opening en zakte toen terug in mijn comfortabele depressie. Die fixatie duurde maar een paar minuten, terwijl de koppige vogel zich een weg baande door een kleine opening. Dus heb ik een tweede stuk gaas over de eerste bevestigd om de opening permanent af te dichten – daarna een derde en vervolgens een vierde. De merel bleef de winnaar en legde de laatste hand aan een architectonisch meesterwerk dat kon wedijveren met mijn eigen huis.
Toen ik terugkeerde naar de plaats van de misdaad voor wat ik hoopte dat het de laatste keer zou zijn, hing ik nog een stuk draadgaas op, bevestigde er een stuk triplex overheen en liet de ladder tegen mijn verschansing leunen. Vanuit mijn raam op de tweede verdieping zag ik dat ik eindelijk de vogel had afgewend, die niettemin herhaaldelijk voorbij vloog en moedige pogingen deed om mijn blokkade te omzeilen.
Ik zag in die merel mijn eigen vastberadenheid en dilemma: wij beiden, onszelf herhaaldelijk op een probleem werpend, wanhopig op zoek naar een oplossing. Ik heb het gereedschap en de vaardigheden om alles wat kapot is op mijn boerderij te repareren, maar ik kan niet repareren wat mijn vrouw scheelt. Haar ziekte, ooit iets dat ik als een probleem benaderde dat ik zou kunnen 'oplossen' door middel van veranderingen in het dieet, vitamines, lichaamsbeweging, geheugenspelletjes, doktersconsultaties, tests en gebeden, is iets dat doorzettingsvermogen en het oplossen van problemen niet kunnen genezen.
Net als mijn tegenstander, de vogel, moest ik me uiteindelijk overgeven aan het verlies van mijn oude nest en het besluit opbrengen om een alternatieve woning te bouwen. Hoewel ik de mooie herinnering aan alles wat mijn vrouw en ik samen vóór FTD hebben opgebouwd, nooit zal opgeven, is de eenvoudige en onuitsprekelijk trieste realiteit dat ik ook een manier moet vinden om dit leven dat we nu hebben te leiden.
Het is midden in de nacht en ik kijk uit naar de ochtend, als ik kan zien of de merel in de boom zit naast haar vorige nest, nog steeds op zoek naar een oplossing, niet bereid om datgene waarmee ze begon op te geven. Mijn menselijke geest streeft er niet langer naar om terug te winnen wat verloren is gegaan door FTD. Maar de komende ochtend zal ik volharden in het enige dat ik weet te beheersen: de herinnering bewaren en de attente verzorger zijn voor de vrouw van wie ik zoveel houd. En op dagen dat het allemaal teveel voelt? Ik geef mezelf genade en toestemming om het varken te schilderen.
Per categorie
Onze nieuwsbrieven
Blijf geïnformeerd
![kleur-icoon-laptop color-icon-laptop](/wp-content/uploads/2021/09/color-icon-laptop.png)
Meld u nu aan en blijf op de hoogte van het laatste nieuws met onze nieuwsbrief, evenementwaarschuwingen en meer...